Teoretycznie wszystkie materiały powinno się przechowywać wiecznie — ale takie podejście nie jest ani praktyczne, ani tanie. Wzrost gęstości upakowania informacji na nośnikach w pamięciach masowych umożliwia wprawdzie zapis większej ilości danych w tej samej przestrzeni, ale rośnie też rozdzielczość multimediów, a przez to wymagana pojemność. W dodatku nie istnieje jeden rodzaj pamięci masowej, który spełniałby wszystkie wymagania. Szybkie nośniki są kosztowne w długoterminowej archiwizacji, a tanie, wolniejsze pamięci masowe okażą się niepraktyczne w przypadku wymogu błyskawicznego dostępu do materiału lub nagrania. Chmura — idealna, gdy priorytetem jest globalna dostępność archiwum — budzi obawy związane z bezpieczeństwem i staje się droga przy długoterminowej archiwizacji. Pamięci taśmowe mają olbrzymią pojemność, ale są wolne. Z tego powodu, aby stworzyć udane archiwum cyfrowe, nie wystarczy odpowiedzieć sobie na pytania o rodzaj i pojemność pamięci masowej — trzeba też wiedzieć, jak zorganizowane są materiały. Sekretem sukcesu w tworzeniu cyfrowego archiwum jest przyjęcie inteligentnej polityki archiwizacji i hierarchii przechowywania zasobów. W pierwszej kolejności trzeba więc postawić pytania o same materiały. Pytania takie, jak: Jakie jest uzasadnienie biznesowe przechowywania materiałów? W jakiej jakości potrzebne będą materiały wideo? Jak często i jak szybko trzeba będzie pobrać materiał z archiwum? Znając odpowiedzi na te pytania, można stworzyć hierarchiczną, warstwową strukturę materiałów na podstawie takich kryteriów, jak zastosowanie, dostępność i wartość, a następnie wdrożyć rozwiązanie do przechowywania danych, które spełni te wymagania.

Jednym z takich rozwiązań jest system Sony Optical Disc Archive (ODA). Jego atutem jest niezawodność dysków optycznych służących do bezpiecznego przechowywania danych. Użytkownicy mają do wyboru różne rozmiary archiwum: od pojedynczego, samodzielnego napędu USB, który w komputerze pojawia się tak jak dysk twardy, aż po bibliotekę zdolną obsłużyć 1,7 petabajta. System jest łatwy w obsłudze i oparty na tanich nośnikach fizycznych bez ruchomych elementów. Zapewnia szybki, swobodny dostęp do materiałów. Z tego powodu ODA może służyć zarówno do długoterminowej, głębokiej archiwizacji, jak i do zastosowań „near-online”. Dane zapisane na dyskach optycznych można przechowywać nawet przez 100 lat, bez konieczności zapewnienia im specjalnego środowiska ani regularnych migracji. Istnieje też inna możliwość. Opłacalnym rozwiązaniem będzie archiwum hybrydowe, łączące na przykład szybkie pamięci masowe typu near-line z systemem ODA, jak w rozwiązaniu oferowanym przez Sony i Object Matrix. Każde archiwum jest inne. Kluczowe znaczenie ma wypracowanie inteligentnej polityki archiwizacji. Dzięki niej — oraz jej wdrożeniu w odpowiednim systemie do przechowywania danych — stacje telewizyjne i posiadacze mediów będą mogli stworzyć bezpieczne, opłacalne archiwum cyfrowe na miarę dzisiejszego żądnego treści świata.